این چیزی است که تو خوب می دانی.هم آن که از ترس و لرزنصیب ام شد،سورن کیرگور.

-شاید فرزندی خدایی نصیب زمینیان کنی.

خوب یادت هست:تریستیان و ایزوت.هم آن آبلار بی نوا.

یادم نمی رود...آن شب:با تو بودم.به تماشای باروت ها رفتیم.

گفتی:هوا بارانی است.

بارانی بود،باروت ها نم برداشته بودند.برگشتیم.

پرسیدی:((انسان ها موجودات طبیعی اند یا مصنوع؟))

من،سکوت...گفتم:((اگر انسان ها به قلمرو حیواانی تعلق داشته باشند،پس تنها حیوانی است که موفق به اهلی کردن خودش،شاید...شده است.))

خندیدی...کافه تریای تئاتر شهر...ومن باز خواندم:

((کرکس ها هرگز خود را سزاوار ملامت نمی شمارند...

وکوسه ماهی ها از انچه می کنند شرم ندارند.))

خندیدی...نمی دانستی از کیست؟

گفتم:((ویتسلاوا شیمبورسکا))

با هیجان ادامه دادی:((شاعر لهستانی))

گفتی:((کی رگیور قدیس بود.))

جوابم آماده بود:((قدیس کسی است که در یک جامعه مبتذل با شرافت زندگی کند.ونه گات.))

تشر زدی...تو چه می دانی؟

ومن گفتم:((نیازی به دانستن من نیست.دنیای ترسناکی است،این حقیقت بدیهی نیاز به اثبات دارد؟))

فهمیدم،نمی دانی از کیست...((ارنستو ساباتو،رمان تونل))

چرا هر دو کتاب شده بودیم؟من هنوز هم نمی دانم...

و فقط تو گفتی:((آرش!کتاب شده ای؟هیچ حواست است که زنده نیستی؟))

-ومن از شش سال قبل حواسم بود،می دانستم!

-((تو سارتر را دوست داری،نه؟هیچ می دانستی انسان چیزی نیست مگر انتخاب مداوم آنچه که می خواهد بشود،ونفی انچه نمی خواهد بشود؟))

-((هستی ونیستی.))

-اما من... فقط زمانی شروع به فکر کردن می کنم که باید بمیرم.روی فرش کف اتاق ام دراز می کشم و سیر می خوابم.

قهوه های تلخ و لزج را سر کشیدیم.موبایل ات را جلو صورتم گرفتی:((ساعت ۷شد. بریم.الان شروع می شود.))

((اولئانا))نمایشی که باید می دیدیم و تو سه روز بعد...نقدم را در روزنامه...شماره ۱۰۸ خواندی.

ـ((خوب بود.عالی.))

باید دستم درد نمی کرد؟اما کرد.

وتو گفتی:((وجدان آسوده چه بسیار،چه بسیار است!تو هم آسوده باش!))

نبودم.نیستم.شاید خواهم شد.مثل تو...مثل...!

آن شب...بارانم نمی آمد...پنجره ها خیس نبودند.من وتو...آخرین تئاترمان را باهم دیدیم.((مرگ شاعر.تالار قشقایی.))

شاید هم ازآن پس...گفتی:((فردا...فردا...فردا...))

هم آن روزی که هنوز هم نرسیده است.

شاید...؟باید می پذیرفتم:((تو استادی!))و بودی!

امامن..بگذریم.

من خوب می دانستم:((وقتی آدم به یکی وفادار بماند...به دیگران خیانت کرده است.))

-تو خائن نبودی...چنان که وفادار!

چه حرکت زشتی کرد،این قلم سر خود.

خواستی...امشب هوا آفتابی است،به تماشای باروت ها برویم؟!

                       سوخته ایم،

                              از توحش پدرانمان...

                                         از دلیری برادرانمان...

                                                    بکارت خواهرانمان...

                                                                   دعای مادرانمان...

                      فروغ!مادرت این روزها...مادرانمان شده است!

                                     خسته ام شاید...

                                                              بخوابم...؟!