تولد توله ثانی بود.جای تو منقل و زغال و "دورنمات"های زبان اصلی ات!

یک کره نرکاکا سیاه هدیه من بود.

پیرمرد در اتوبوس روبه روی ام نشسته بود.پشتم به ویترین بود.تکنوازی شهناز و بدیعی

سرش را به صرع  انداخت یا انگشتان گم شده من در شکم کره نر آفریقایی؟

نمی دانم.

هدیه تو حرف نداشت...

کیف ملیله دوزی شده که کم کمش ۵۰تا می ارزید...مخصوصا با آن کله بریده و رگ

های آویزان خونی گردن سمور که در کیف گذاشته بودی.

گفتی:((از این سمور هایی بود که تو فاضلاب رها کردن.اومده بود خونه!))

سیلی ام درد داشت؟دردم که داشت کمتر از هل دادن توبود"پرینسپوس"من!

داد زدی:((از وقتی سینه ندارم دوستم نداری.))

سرم را انداخنم پایین.

ادامه دادی:((ولی من با اینکه همه این مدت می دونستم بچه ای، حتی بوی

مردی هم نمی دادی ،دوستت داشتم!))

راستی توی اتوبوس از پشت میله ها دختری به کاکا سیاه توی دستم لبخند ملیحی

زد.

شبیه تو بود فصل سخت گرم!

پی نوشت:چهارشنبه ۲۴بهمن ظهیرالدوله شعر خواندیم،گریه کردیم،کلاغی

پرید از فراز سر ما.

و ما در این اندیشه: که تبار خونی گلها هنوز به زیستن امیدوارمان کرده

است.

می دانید؟

چهار کس می شویم...

                             تو،تو،تو و اینک...

                                                   من!

                                                       پرتاب می شود.

                               تک دل!

                                       قلب من است در دستان تو!

                                   حاکم می شوی با قلب چون منی!

                                       تو آن تویی که می خواهی:

                                        ((سر به تن نجس ام نباشد.))

فریاد می کشی:

                 ((یا شاه یا پوسیده اندام نحیف ات.))

 تو،تو پرتاب کرده اید شاهانه!

                                     عمق نفس ات حاکم تر می کند تو را!

                                                و من اندام پوسیده نحیف ام جاری است...

                                                   از میان تو که حاکمی! تا شاه ها، سرباز ها وبی بی ها.

                                          آرام نفس می کشم تا تو ،تو

                                                   شاه و وزیربمانید...

                                               ای تو حاکم حکم مهیاست!

پی نوشت:تو که بردت خوب یادت هست...بگذار تا از باختم  زجر بکشم!