شاید بهتر است بمیریم!؟

تد هیوز و دستان خشک من...؟؟!!!

arashbabaey — Sat, 06 Jun 2009 08:30:18 GMT

انگشتان قلمی ام خشک؛پوسیده می شوند.همین نزدیکی که غربت نام گرفته است.

من فکر می کنم...

لابد نه جنگ ندیدنم,نه از دست ندادن دست و پای علیلم...هیچ کدام دلیل بی تد هیوزی ام هم

حتی؛نخواهد بود که من آرش بابایی نشوم.

من جنگ را زیسته ام.اگر چه نه جنگیده ام.من نه دندانم درد می کند,نه کلیه ام که چون همینگوی خودم

را رها کنم از شر این درد ها.من مارسل پروست را دوست دارم.حتی نه اگر زمان از دست رفته ام را

بجویم.

من فقط قدری خسته ام.عاصی...

حالا زمان من شده است عرق سگی و سیگار ارزان و گنگ های خواب ندیده ای که خوابم را آشفته می

کنند.

روی صندلی لهستانی کز می کنم کنج قهوه خانه ای زهوار در رفته در گوشه ای از این دهات غریب,که

حتی زبانشان هم کج فهمی و نفهمی ام را مزید می شوند.

من شاید هیچ وقت نتوانم پیر مرد ودریا یا داشتن و نداشتن بنویسم.اما روزگار من پر است...پراست...

پراست از....بگذریم.

حالا زانو بغل کرده و فکر می کنم چه آسان محکومم کردید...سکوت(خنده)!

سکوت...

راست گفتی اقای اندرسون.آسوده بخواب که بیداریت زخم های نایده دخترک کبریت فروش را هم عیان

خواهد کرد.آسوده بخواب.

گور پدر کوروش،حتی اگر بهترین این خاک بوده باشد.

باز بودن...

arashbabaey — Wed, 11 Mar 2009 13:37:18 GMT

روز مرگی ۲۴ سالگیم...باز بودن بود.

سفر؛24سال قبل آغاز گشته است.حالا چهار سال گذشته که من در سومین دهه زندگی هستم.یعنی

24 سالگی.

پای چپم را دراز کش روی پای راستم می اندازم،پک می زنم به عمق آنچه گذشته است به سیگارم.

زل می زنم به شعله قرمزی که سر سیگار را به تنش عمق می دهد.

_ومن...من...شاملو را روی پاهای گره خورده ام می گذارم و مرور می کنم بن بست را؛آیداهایی که اینک

جز تنی فرسوده از آن در اینه نیست، و حالا با دشنه ای که پیشتر ابراهیم در دست داشت به بن بست

رسیده است.

فکر می کنم...در چه زمان اندکی همه لذت های دهشتناک سینه ام را الوده است...کاش زمان اندکی از

این الودگی باقی یماند...

حالا...همین!!!

پی نوشت:دیوار؟؟!

خسته نشدی از چشمان خسته زل زده ام به تو؟

من بی قدیس !!!

arashbabaey — Thu, 22 Jan 2009 12:32:18 GMT

غریبه! اشتباه بود.باور از من، ایمان از تو.

راستی...کلاغ های منفرد انزوا لانه کرده اند پشت آن خانه ای که تو حکمتکده

نامشان گذاشتی.

بلی...فقط کلاغ های منفرد انزوا.

غریبه اشتباه کردی.هم از آن روز که رسوای تو شدم؛بعد نه تو ماندی،نه من.یادت که

هست؟

حالا آمده ای که قدیسم کنی؟نه...نه...نه...من برعکس همیشه که فکر می کردم،به

هیچ عنوان طاقت تاول این زخم های داغ سخت سرد قدیسانه تو را ندارم.

پیامبرم....تو هم این صلیب و سنگ ها زمین بگذار،که مصلوب شدن هم کار تو

نیست،چنان که تاول کار من قدیس.

راستی؟؟؟

کی گفت تو پیامبری؟ هم از آن روز که مسیح مصلوب شد؛کلاغ های این مزرعه

بیشتر از تو از مترسک های این محصول ترسیدند.

نه !!!آن سیاه های بالدار کمتر از من و تو،رسولان نا امیدو عاشق،به دریوزگی

افتادند.نه.نه.نه...کار ما نیست.دست بردار.دست بردار و به تخمه های کنعانی ات

برس،که حال ما نیست یوحنای تو شدن.

حتی اگرمن قمر را شق کنم،تازه میشوم آن حرامی که رفت بالای کوه تا توبه

کند.همین.همین.همین.دست بردار پیامبر برگزیده خدا...تو را به همان خدا دست

بردار.

تو در هدایت این عاشق سینه چاک مانده ای...عمر نوح می خواهی تا ز مان را پاک

کنی؟

چه کسی اسم تو را گذاشت مبعوثی؟

دشنه را داغ کن؛داغ کن عجوزه...داغ کن که حلاوت داغ هایت هنوز از آن رسوایی که

بار آوردی،سخت شیرین می زند.

بیا ما به معاشقه خود بپردازیم.کار خدا و خدایان را بسپار به خودشان.آخر به ما چه

استاد؟آخر به ما چه؟

مگر خیلی سخت بود این دست های خمیری و شکم های توبره ای؟که شوند

منادیان سراپا برحق؟سخت بود؟تو که بودی و دیدی،دیگر این همه هراس از چه؟

تو این تن- های سیمانیمان را بیا برداریم و به دل جنگل های پر از برگ سرخ

زنیم؛مارا به قار قار منحنی های زیسته ...؟

رنجم می دهی غریبه....رنجم.

آه... ای رسول آواره من!!!؟؟؟

پی نوشت:من الهه خود را یافته ام.حتی اگر باورم شود هزار و یک نام جوشن کبیر

هیچکدام به او نمی چسبد...تو پیامبری؟نه...!!!؟

منٍ من...؟!

arashbabaey — Tue, 16 Dec 2008 10:02:18 GMT

نمی توانستم حرفی بزنم

هر آلمانی را که می دیدم خیال می کردم تو هستی

وآن زبان وقیح

ماشین،ماشینی بود که

مرا مثل یک یهودی به بیرون تف کرد

به داخائو؛به آشویتس،به بلسن

کم کم مثل یهودی ها حرف می زدم

فکر می کردم چه بسا یهودی هم باشم.

سیلویا پلات

اردبیهشت بود.بله.دقیقا اردیبهشت.بعد از آن دیگر هیچ شعری نداشته ام.بارها غزل های سال های جوانی را مرور کردم.شعر های روزهایی که عروض را خوب می دانسته ام.و خوب تر هم اجرا می کردم.بعد ها همین "نازنین "بود که انقدر غر زد تا رها شدم.

از اردیبهشت بود؛بله.دقیقا اردیبهشت.دیگر هیچ شعری را بلند نخواندم.یعنی هیچ شعری را حتی برای بلند خواندن ننوشتم.همه شعر ها در باطن کسلم می کنند.

کز می کنم کنج اتاق.زل می زنم به کارتن کتاب ها که بسته بندی شده روبه روی من؛مثل من زانوهایش را بغل کرده است.ازوقتی عمرم را مثل تمام سال های پیش از این بیهوده تلف می کنم، فرصتی برای واکاوی لیچارد های پیشتر خوانده ام نیست.

تو مارسل پروست را یادم انداختی؛به دنبال آن، کارتون رو سر و ته می کنم و از پشت بازش می کنم.

سه جلد "جان شیفته "رومان رولان که خیلی هم دوستشان دارم،قبل از باز شدن کارتن ته کتاب ها بود.اما الان روی کتاب هاست.اولین کتاب ها.بی هدف ورق می زنم.

گوشه ای پرت می کنم و به دنبال پروست زیرو روکردن ام را ادامه می دهم.تمام جلدهای "در جستجوی زمان از دست رفته "هست.جز در سایه دوشیزگان شکوفا و گریخته .نشر مرکز، ترجمه مهدی سحابی.گمانم باید جلد دوم و شیشم این بی کاری عظیم باشد،که نیست.

جنگ و صلح تولوستوی هم هست.از فاکنر گرفته تا جویس از امبرتو هم می توان اینجا کتابی گیر آورد.ژیزاک.فردینان سلین هم باقی مانده ای است از زمان شیفتگی ام به فرانسه.که هنوز هم جاری است این شیفتگی.هرچند خاموش.

فکر می کنم چه بیهوده متعاد شدم...و چه بیهوده تر نوجوانی و جوانی ام را با هدفی نامعلوم پای یک مشت بیهوده تر و بی کارتر از خودم تلف کردم.

هرچه فکر می کنم:تاریخ برای من تکرار پذیر است.اگر باز هم به عقب برگردم اگر بدتر از اینی که الانم،یقین گه بهتری نخواهم شد.

هیچ وقت نفهمیدم در تمام این 23سال دنبال چه بوده ام؟

افسرده تر از چند ساعت قبل سراغ دست نوشته های این روزهایم می روم.حس چیزی نیست.جز یک لیوان آیسولوت یخ دار.کاش می دانستم به دنبال فتح... حتی نمی دانم قله است قلعه یا حتی جهان؟؟؟

کاش تو هیچ وقت نبودی.

واقعا نمی دانم...اه ه ه ه

پی نوشت:چسباندیم به سینه دیوار و از شاد کردن او برایم گفتی.

به جان تو که می خواهم دنیا نباشد،چیزی به اندازه شاد کردن بیچاره ای بدتر از من شادی آور نیست.

ممنونم.

شب سیزدهم...

arashbabaey — Sun, 02 Nov 2008 08:37:18 GMT

معجزه یعنی همین!

دیشب صبح شد.درست وقتی که دیگر شاخه های از تن دریده ام مثل حلزونی خمیده داشت

بیرون می زد.

همه چیز از ساعت دو به بعد شروع شد.دو نصف شب.

برگ های کاهی را ریختم روی میز.باید کاری می کردم.یا سرم را می گذاشتم می مردم.

این سرنوشت هول انگیز راهی جز ادامه نداشت.

باید زجر کُش می شدم.

گفته بودی:((تو باید زجر بکشی،مردن راحتت می کند))حالا برگشته ای که تحقق ارزوهایت

ببینی؟؟؟

برگه های کاهی پیشتر باطل شده را ورق می زنم.

بالای آخرین صفحه قلم خورد شده نوشته ام:((38))

متن صفحه 38ترجمه، تالیفی است درباره هاکسلی.اندیشه اش.جایی که به طرزی

طنز آمیزعصاره یا جوهره خود را از میان متفکران بیرون می کشد،و به این نتیجه می رسد که

نتیجه بدست آمده چیزی است که از قبل به طور ضمنی مد نظر داشته است.

باید برگه دیگری را شماره می زدم:((39)) ادامه می دادم.این صفحه از هگل شروع

می شد.اینکه فلسفه سنتی را به کمک مضامین پوچی امر منفرد پس می زند.تمام خزعبلات

این صفحه همین است که باید در چند ده صفحه کش داده شود.

پوچی ازچشم های خسته ام به صفحه کاغذ می ریزد.آویزان می شود از چشمانم.

چیزی به اندازه جنگیدن بیهوده، رنج آور نیست.نیست.نیست...ومن دارم تمام این زجر را تحمل

می کنم.له می شوم.اما باید ادامه داد.

باید آرزوی تو را محقق کرد.

برای تحقق آرزوی تو راهی جز فلسفیدن نیست.فکری به ذهنم خطور می کند.

باید هرچه زودتر داستانش کنم. گندهای قبلی ام را روی کاغذ خط می زنم تا داستان را

پرورش بدم.فقط نقطه اوج ندارد.

تا شروع می کنم؛خودم تبدیل می شوم به سوم شخص.من باید کاراکتر اصلی این داستان

باشم.نه ((او))!نمی شود...!

دارم فلج می شوم.ساعت از سه ونیم هم گذشته است. من یک سطر هم ننوشته ام.

وای خدای من...

خودکارم را گوشه کاغذ،روی شماره صفحه می گذارم.جوری که عدد بالای صفحه دیده

نشود.آزارم می دهد اعداد.

فکر می کنم چه لزومی به ریاضیاتی کردن این توهمات بی کاریم، هست؟

حالا سنت های الئایی و هراکلیتی با سنت فیثاغورثیان به دست افلاطون بی پدر و مادر مانده

است، که گه خورده است!

من باید اول شخص این داستان شوم.فکر می کنم. حتما راهی هست من را وسط این کاغذ

فسخ شده مهمم کند.

وای نه...نه.نه.نه...

در سوژه گزاره نمی توان با فاعل ارتباط برقرار کرد ،برای سوژه بودن فقط باید در مقام

سوبژکتویته قرار گرفت.

دست هایم یخ می زند.داستان هم نمی شود نوشت.

این صفحه نحس است.بر عکس تمامی اعداد منحوس.فکر می کنم بهتر است اصلا از خیر این

شب 13و صفحه 39 بگذرم.

نمی شود.من باید بجنگم.باید زجر بکشم تا از تحقق آرزوی تو لذت ببرم.

من می جنگم نه برای پوچ.برای آرزوی تو.همین...

پی نوشت:مسقطی های لاری را در کمد غریبانه می گذارم.هر از گاهی طعم شیرین تو را

می چشم.

...و فکر می کنم روز جاودانه برای باهم بودنمان همین حوالی...خوب است نه؟

پی نوشت۲:زمستان سرد و وحشی از راه می رسد.من متنفرم!

نازنین...!

arashbabaey — Thu, 16 Oct 2008 08:38:18 GMT

امروز،فنیقیه بود

باشراع هایِ بر کشیده از باد و هوا،در ما

و ما به صید خواب هایی تُرد

بر سر انگشتان لحظه ها رفتیم

در گلوگاه کوچه های مست

تا گریبانٍ عرق کرده ی ساحل سپید وزدیم

بارانی آبی بود

بر صداهای رنگی بازار،زیتون زاران و تاکستان

همیشه اما گشایش بادها و هوا نیست

شهرستانی پیر و عصری خمیده است

و هوایی که تنگ می آید

درشکه ای ابری از خیابان سربی رنگ می گذرد

کودکی که پلک می گشاید رو به سودای دای

که مثل فرفره ای قرمز می چرخد

تا پایان این زمستان به بندری قدیمی بپیوندد

تا باز شراع بر کشد

زورقی رو به سرزمینی

که در انتهای نامرئی زمان

برق می زند

و بر سر انگشت مه آلود روزها

یک لحظه،ناگهان،فنیقیه باشد...*

سه شنبه؛همان روزها بر سه شنبه برف بارید. بعد توباز هم سه شنبه قربانی گرفت نازنین...

تو خیلی زود رفتی.حداقل می ماندی تا اول اسفند. پنجاه را تمام می کردی بعد.یادت

هست؟چقدر پر از شوق بودی؟

بعد تو خیلی ها برایت سوگنامه نوشتند.من گم شدم.به قول خودت جوان بودم و تا می گفتن

بالای چشت...ابرو نگفته حالم از همه بهم می خورد.

آتشی هم بود؛ رفت.عمران صلاحی..هم یک جورهایی مثل تو شد.سر شعر سه نقطه؛ آخرین

بار خانه هنرمندان بود که کلی خندیدم.بایا هشت ساله می شد.بعد او هم رفت؛نازنین.

راستی تو نبودی کارنامه را هم دست چپ دادند.هیچ جایزه ای هم برای شاعر شدن نیست

دیگر.

نازنین!همیشه دوست داشتم پیشت به همین گستاخی باشم.اما تو هم استادم بودی هم

نزدیک سی ویک سال بزرگتر .حرمتت آنقدر واجب بود و ادب آنقدر انکار ناپذیر که چاره ای

جز بسنده کردن به "خانم نظام شهیدی"نبود!

چقدر سر جریان استادم غر می زدی به من.یادت هست؟ولی او که به اندازه تو بزرگ

نبود. دوست نداشتی با او بودنم را...

او هم بعد تو رفت.ولی فقط از کنار من.کاش می ماندی و به خاستگاه زبان دری بر می

گشتی؛ حتی اگر اصرار های من نتیجه نمی داد برای نرفتن!سالی یک بار هم

نمی دیدمت،نمی دیدم!مثل حالا که رفته ای و خاک خراسان را سخت در آغوش گرفته ای.

هنوز دلم تنگ است.تنگِ...وخیلی قدم زدن های دیگر. خسته ام!

دلم از سنگ شده است.بود و نبود هیچ کس برایم مهم نیست.واقعا مهم نیست.نه آن که

سعی کنم مهم نباشد.نه...مهم نیست.

هنوز پر از ایده ام.گفته بودی((با ایده نمی توان شاعر شد)).اما انقدر کلمات در هم پیچ خوردن

که ایده ها را هم از من گرفتند...مثل تو!

هنوز یادم هست.آن سال ها زیاد زور می زدم نوزده سالم بود؛آن روزها که تو قرار بود پنجاه

ساله شوی!نازنین.

دیشب سفر بودم.دو شب بود که خانه رسیدم.تمام نوشته هایم را که خوانده بودی و بعد از

تو فقط نم برداشته بودند بیرون کشیدم.

خاطرات نا خواسته از سر دلتنگی مرور شدند.وقتی که شب به خانه برگشتم زنگ زدی،تا می

توانستی سر جریان استادم سرزنش ام کردی.اما من می دانستم عزیزی.

چه خوب شد که من پایم به هیچ مهمانی باز نشد...نازنین.

حالا تو نیستی و قرار است :اسفند امسال برای تو با اسفندی دیگری باهم جشن بگیرم.برای

همه اسفندی ها.راستی داوزده مهر هم روز عجیبی است.

بعد تو عجیب عزیز شد.حالا هست.

و من راه می روم و فراموش کرده ام روزی کنار تو راه می رفتم و توسر زود سیگار را شروع

کردنم غر می زدی.

امشب سر بالینت خواهم امد.و سنگ را به سنگ قبر ت خواهم زد.مبادا بیدار نشده گوشم

کنی.

حالا چه می شود اگر مانده است تا تاریخ آن سه شنبه منحوس.دی که خواهد رسید.راستی

چه شد که تو عرب خواندی؟خانم زبان دری؟

هنوز دارمش نزار قبانی را که داده بودی.

*نازنین نظام شهیدی

متولد ۱۳۳۳ارومیه؛صادره از تهران.

بزرگ شده مشهد،اصفهان.فوق لیسانس ادبیات عرب.

دسته های 5تایی و دیوار...

arashbabaey — Tue, 30 Sep 2008 12:36:18 GMT

بهترین مخ های نسل ا م را دیدم که ویران از جنون،گشنه

و لخت و عصبی

خیابان های کاکاه سیاها را خروس خوان صبح دنبال

تزریقی سوزناک گز می کردند.

همان ها که نشئه با چشم هایی گود رفته در ظلمات

مقدس آپارتمان های فکسنی سیگار کشان

بیدار در حال و هوای جاز بر فراز شهر ها شناور بودند؛

همان ها که از آکادمی ها اخراج شدند به خاطر دیوانگی و

انتشار قصیده های مستهجن بر پنجره جمجمه ها...

همان ها که با زیر پیراهنی کز کردند در اتاق های کثیف،واز

دیوار ها با چشمانی گود رفته در میان جنگ و خون

در خیالِ آرکانزاس و تراژدی سخیفِ بلیک گون

به صدای هراس گوش می دهند...

پنجره را باز می کنم.قیژ پنجره،در این هوای نمور،کیفوری

نگاههای تو را،تداعی می کند.

شهر غریبی است.سردم است.سرم را به میز مقابل کتاب ها بر

می گردانم.

پرتره تو!گوشه قاب عکست؛سرما تا عمق نگاه ام نفوذ می

کند.سلول هایم می لرزد.

قاب عکست را از وسط دو کتاب دلقک دار بیرون می کشم.

هانریش بل آلمانی و فردینان سلین فرانسوی.من پیامبرت

بودم.یک پیامبر عاصی.

یادت هست ترس و لرز؟سورن کیرکگارد...

یکی از سمفونی های چایکوفسکی را باز می کنم.نا خودآگاه

شعر های مایکوفسکی میان لب و دندان ها و زبانم

می چرخند.شعر هایی که شاید شب قبل طناب حیف کردنش،

گفته بود. فکر می کنم:این دو هیچ ربطی هم که به هم نداشته

باشند،جفتشان آخر نعش هایشان به کوفسکی ختم می

شود. چه می شود یک روز تمام گرد ها گردو باشند؟

یادت هست آن شب که شاعر برای دل خوشی ما مرد؟ قهوه

های تلخ را سر کشیدیم.شاعر آن شب برای ما تب کرد و زیر

چکمه های معشوقش مرد.

تو چشمانت را بستی،بغض کردی.رفتی و برگشتی.زل ردی به

چشم های من و فکر ت را به زبان آوردی:

(( پسر ها نگه داشتنشان سخت است))هست؟

من که با تو قد کشیدم.برای تو آلن خواندم.گفتی:((تلخی!))

می دانم که می خوانی.جار می زنن همه جا دستت...بود!

پنجره را می بندم.شاعر آن شب مرد؛قهوه لزج گند زد به تمام

تنم.قهوه شیر بود!؟

خیلی سفید بود.

آرزو های من نزدیکن.خیلی نزدیک. ~~آرزوِ~~،~~آرزو~~،~~آرزو...~~!

تمام کاغذ دیواری های این خانه هم که پر از دسته های ~~1111~~

شوند؛دسته های روزهایی که قرار شد؛قرار شد؛قرار شد...

نبودن تو.تازه می شوم...؟!

اساسم را جمع می کنم و به خانه دیگر ی می روم.

سیگارم را روشن می کنم؛باید ثابت کنم که در معنا

((تتئوس پرواز می کند))ارجاع کذب است.

باید بی تو...ثابت کنم برای تو،پرواز تجریدی نیست!!!

پی نوشت:سفر حال غریبی است...

پی نوشت۲:تو هم غریبه...؟!!!

گفته بودمت که توان تو یکی را ندارم...نگفته بودم؟حالا توام؟!

لحظه ها حالا چنگم می زنند...اگر صبح ۱۵ آبان از راه برسد...

از تو می پرسم:((می رسد؟))

گرگ بیابان دیده ام که از باران گریخته ام!

arashbabaey — Sat, 16 Aug 2008 16:02:18 GMT

حالا آمده ام.دوماه،سه ماهی بود که مثل تمام این ۲۳ سال نبودم و

بودنم هم به نبودن ها گذشت.

سه ماه مثل تمام روزهای این ۲۳سال بود-سیاه نامه ای که برایم

تازگی نداشت.

سه ماهی به علیلی گذشت. جنگ و از دست دادن ها!

جمال،رفت.مثل مائده و مهدیه که دریا سه روز تمام ربودشان بعد

جنازه شان را تحویلمان داد.

مرگشان برایم عظیم و دست نیافتنی بود.همانقدر که تصور از دست

دادن جمال.

دایی مهربانی بود.شاید سه هفته از رفتنش نمی گذرد.من تمام این

روزها را به مرور خاطراتم با او گذرانده ام.به جوک های بی شرمانه مان.

به لیچاردهایی که بار پدرم و ایل و تبارش می کرد.

بیچاره عمه هایم که چه کشیدن از ویبره هایش.

دوستم داشت.هرچند می دانستم گاهی با سفرها و زیاده روی های

بیخودم آنقدر رنجش می دهم که پیش همه جار زند از تخم و ترکه

اعرابم و آدم نمی شوم.رفت.ومن این روزها بی او واقعا می سوزم.

اما رفتن مائده و مهدیه واقعا ضایعه بود...آنقدر که مجبورم کرد تفالی به

قران بزنم.آیه ۶۷ سوره کهف آمد.جایی که موسی با خضر همراه می شود.

یک لحظه واقعا حضور خدا برایم غیر قابل انکار شد.

اما من...

تمام این مدت به سفر گذشت.سفر...سفر...سفر...آنقدر که پختن که

سهل ام است...جزغاله ام هم هنوز می سوزد.

تو عجیب بزرگی رفیق...وقتی در غربت صبحانه ام می دهی...پسته و

شکلات.تو واقعا بزرگی عزیز!

حالا از صبح آفتاب نزده می زنم بیرون و تا شب عملگی می کنم.

شب تا صبح هم -اتنوموزیکولوژی می خوانم...موسیقی هند و

سرخپوست ها...

هوسرل و آدرنو هم شده خوره شب های کوتاه ام...

کیفور داستان (زنده پشت)داستانی برای کودکان بودم که خبر غرق دو

بچه واقعا خفم کرد...

روزی چند بار می خواندم و هربار بازنویسی اش می کردم.کلی حال

می کردم از اینکه خودم نبودم.

مدیون تو بودم عزیز...

یک نمایشنامه هم نوشتم که مثل همیشه داد می زد:((کی هستم))!

حالا پدر هم قصد رفتن دارد.مسیر سفارت کانادا تا خانه را چشم بسته

حفظ کرده است.

مادرم هم زندگیش خلاصه شده است در اتاق در بسته اش سیگار دود

کردن.

راستش رفتنشان آرزویم شده است...هر چه تلاش می کنم خوب

باشم تصور خانه و ماشین بی مزاحم...واقعا دست من نیست.

حالا جنگ با ایده آلیسم شده است تمام زندگی ام...

من هنوز دریا زده ام ز...م!

دعا می کنم!

مرداد ۸۷

سنندج

پی نوشت۱: (زنده پشت) داستانی است که برای کودکان

مرتکب شده ام.حکایت بچه لاک پشتی است که تازه از تخم در

آمده و مسیر ساحل تا دریا قرار است بی حضور مادر

طی کند.من بچه ام؟!

خیلی از خودم دورم.همین است که دوستش دارم.

پی نوشت ۲:راجع به ترجمه هم مدتی است که کار می

کنم.واقعا زمان بر است.یک چیز را خوب فهمیدم.

پی نوشت۳:آثار کن لوچ را مرور می کنیم،شعر های آلن

گینزبرگ را برایش می خوانم.

آه...خیلی درد دارد که من زندگی دیگری باشم.

دردی شبیه سفت کردن کش دور بازو و تزریق ماده سفید رنگ

لزج در رگ...

خداااا...!!!تمام تنم تیر می کشد.

پی نوشت۴:گست مشهود در شعر پارمنیدس از قبل نشانه ای

است دال بر ناسازگاری موجود میان روش و ماده یا موضوع

تفکر،هرچند که این شعر هنوز فاقد مفهومی از روش است...

آه خدای من!اگر از شر کلمات رها بشم دوست دارم تا ابد درون

بقیه وول بخورم...

واقعا می میرم تا پایان برسد این خزغبل ام!

پی نوشت ۵:این روزها حتی اگر جایی چاپ نشوم فقط می

نویسم.آنقدر می نویسم تا به یاس ام غلیه کنم.باید بنویسم.

نوشتن تنها کاری است که ادعایش را دارم.می نویسم.از همه

لحظه هایی که درگیرم می کند.

نوشتن از وقتی که کسی کنارم خوابیده است.از وقتی که

دلتنگ جمال و خانواده ام می شوم.ولی وسوسه تنها بودن و

کتری روی اجاق...سیگار و آبسولت.

خواهرم...آدم نیستم.

همه چیز برایم طراوت دارد...!

چاپم می کنند ولی.زهرگویه های شرمنده ام را!

کاش شکسپیر در صحنه دوم پرده اول نمایش"طوفان" می

دانست که روزی دوست خواهم داشت،مادرم بماند.

باید مقاله "صداقت معنا"را تا آخر هفته تمام کنم.

دیوید سن بیچاره!

اگر می دانست روزی من نظریه معنایش را رد می کنم!آنهم با یک اتفاق

کاملا پیش پا افتاده ایرانی!

دلم به حال نیوتن می سوزد.آکروجت نظریه اش را ابطال کرد!

صندلی پرنده!

پی نوشت۶:این شب ها جوجه فرشته کوچکم می

خواند...

یکی از همین شب ها که گذشت،لرزیدم.

گفت:((فرشته!!!

آن قدر جوانی که شور زیستنم می دهی!

چرا ساکتی؟))

من؟تا ته رفتم و فکر کردم: ((. . .)) !!!

یک شب گذشت.

دريا كه آبي نبود...!!!

arashbabaey — Sat, 03 May 2008 19:38:18 GMT

دريا!

محض رضايت،آبي مي خوانمت!

سايه!

محض رضايت،يار مي خوانمت

دريا!

آبي،از آن آسمان شب است

آري!

سايه!

يار، زاده سياهي ِ ساحلِِِِِِِِِ ِ سنگي است

باري!

ارديبهشت 87

بندرا نزلي

پی نوشت:زیتون ها جوانه نزده تا ابد خشکیدند...

بیچاره من!!!

پی نوشت۲:شادی چاب کتاب دوست عزیز((آناهيد))

_سر گيجه!

arashbabaey — Mon, 28 Apr 2008 13:55:18 GMT

از دانشكده پزشكي تهران كه فارغ التحصيل شد،بورسيه شد براي رفتن به ماساچوست.

آنجا هم كه تمام كرد،تازه رفت هاروارد.

جالب تر اينكه آنقدر موفق بود كه از هاروارد بورسيه شود براي زوريخ سويس.

مطبش پر بود از عكس ها و مداركي كه از دست مشهورترين متخصصان گوش،حلق وبيني

گرفته بود...

راستي كي براي آموزش رايگان ـسرگيجه بريم پيشيش؟

پی نوشت:سرم ـ گیج می رود؟